> Project Rembrandt

Nard

Nard (45) werkt als ambtenaar bij de gemeente Arnhem, maar eigenlijk had hij kunstenaar moeten worden. Tekenen is zijn tweede natuur en rond zijn twintigste is hij gaan schilderen; hij was toen al geboeid door de meesters uit de zeventiende eeuw. Hij nam privélessen en verdiepte zich in materialen en technieken van de beroemde schilders. Hij maakt af en toe reproducties van bekende schilderijen, die hij ook verkoopt. Hij schildert ongeveer drie dagen per week, maar omdat het schilderen zo in zijn wezen zit, is dat voor hem niet genoeg. Project Rembrandt grijpt hij met beide handen aan om eindelijk zijn droom waar te maken: professioneel kunstschilder worden.

Nard wordt in de finale tweede. Hoe kijkt hij terug op de competitie? 
De eerste foto’s van Nard met een kwast in zijn hand dateren uit zijn vroege jeugd. Het is dan ook niet gek dat het schilderen altijd een passie is gebleven, maar wel een passie die hij enigszins verborgen hield. ‘Ik heb het schilderen altijd heel erg voor mezelf gehouden. Mijzelf en mijn werk aan de wereld tonen voelde lang te kwetsbaar.’

Toch besluit hij een sprong in het diepe te wagen wanneer hij de oproep voor Project Rembrandt ziet. ‘Ik zoek een bepaalde speelsheid in alles wat ik doe. Die ontdekkingsreis geeft me een gevoel van vrijheid. Na aanmoediging van mijn zoontje besloot ik er dus toch voor te gaan en me op te geven voor het programma.’

De van nature erg verlegen Nard stond onder grote spanning tijdens de eerste paar afleveringen. ‘Alles was nieuw en we zagen bijvoorbeeld ook de jury voor het eerst. Het zweet stond op mijn rug!’ Toch wint hij de eerste vrije opdracht in de herberg in Delft met zijn stilleven van de pastei. ‘Iris had geadviseerd mijn werk klein te houden, maar ik had precies het tegenovergestelde gedaan. Dat ik die opdracht won was geweldig, want ik had echt mijn gevoel gevolgd.’

En datzelfde eigen gevoel brengt hem uiteindelijk naar de finale van Project Rembrandt. Toch gaat de winst uiteindelijk naar Sebas. ‘Natuurlijk was het even balen, maar ik had er rekening mee gehouden dat dat kon gebeuren.’ Toch voelt ook Nard zich een winnaar. ‘Dankzij Project Rembrandt ben ik over mijn verlegenheid heen, dat is de grootste overwinning.’

De komende tijd gaat Nard gewoon door met schilderen. ‘Ik ben heel streng voor mezelf, maar ik hoop dat het schilderen me steeds makkelijker af zal gaan. Omdat ik de lat zo hoog leg kan ik twee jaar lopen met een idee en niet verder komen dan schetsen.’ Zijn ontdekkingsreis is bovendien nog lang niet klaar. ‘Ik droom van meer tijd en rust om gewoon een paar uur voor mijn doek te gaan zitten. Wie weet verhuis ik ooit naar een chateau in Frankrijk, ontbijt met een stokbroodje camembert om vervolgens de hele dag alleen maar te schilderen.’