> Project Rembrandt

Alfrédo

De 40-jarige Alfrédo is van oorsprong Surinaams maar groeide op op Aruba, waar hij een gezin stichtte. Die relatie hield geen stand, maar zeven jaar geleden ontmoette hij op Aruba zijn grote liefde en verhuisde voor haar naar Ermelo. Inmiddels verwachtten hij en zijn vriendin een kleintje. Alfrédo heeft altijd veel getekend en ontwikkelde later ook een passie voor schilderen. Alfrédo werkte tijdens de opnames van Project Rembrandt in een tbs-kliniek als sociotherapeut. Inmiddels werkt hij op een VMBO-school. Na het harde werken geniet hij extra van het schilderen. Hij kan zijn ervaringen van die dag loslaten als hij aan een doek werkt. Dit doet hij in de woonkamer mét rode wijn. Alfrédo heeft nog nooit les gehad en zal tijdens ‘Project Rembrandt’ dus voor het eerst directe feedback op zijn werk krijgen. Hij hoopt dat hij hierdoor grote stappen zal kunnen zetten.

Alfrédo is een van de finalisten van Project Rembrandt. Hoe kijkt hij terug op zijn tijd in het programma?
Als klein jongetje tekent Alfredo al veel. Hij is een nakomertje en zijn grote zus probeert hem soms bezig te houden door krabbeltjes te maken op papier. Alfredo moet er daarna een echt figuurtje of tekening van maken. ‘Ze daagde me uit.’ En ook daarna, op de basisschool steekt Alfredo er wat creativiteit betreft bovenuit. ‘Tekenen was eigenlijk het enige waar ik echt goed in was.’ Hij leert zichzelf alles aan, want zijn moeder heeft de financiële middelen niet om hem tekenles te kunnen bieden.

Alfredo komt uit Suriname, maar groeit grotendeels op op Aruba. Hier krijgt hij als twintiger ook zijn eerste zoon. Ook nu is er geen geld voor schilderlessen. Maar dan gebeurt er iets, wat later een belangrijk moment zal blijken. De buurman van zijn broer is kunstenaar en besluit een pakket met penselen en verf samen te stellen voor de jonge kunstenaar in de dop. Over de schutting reikt hij het Alfredo aan. ‘Daar is het echt mee begonnen. Mijn eerste schilderstreek zette ik door hem.’ Daarna schildert Alfredo steeds meer en geeft zelfs gratis lessen aan kinderen uit de buurt.

Jaren later verhuist Alfredo voor zijn nieuwe, grote liefde naar Nederland. Het is zijn schoonvader die hem wijst op het eerste seizoen van Project Rembrandt. ‘Hij zei: hé Fred, dit is wat voor jou!’ Ondertussen gebruikt Alfredo zijn schildertechnieken ook tijdens zijn werk als sociotherapeut in de tbs-kliniek waar hij werkt. Hij merkt dat patiënten er baat bij hebben om te schilderen. ‘Het zorgt voor vertrouwen en communicatie. Met kunst kan je alle kanten op.’ Ook een collega stelt voor dat Alfredo zich moet opgeven voor het nieuwe seizoen van Project Rembrandt, maar Alfredo twijfelt.

‘Ik vond mijn niveau niet hoog genoeg en ben ook niet zo’n makkelijke prater. Maar toen mijn collega zich omdraaide en wegliep, dacht ik: als hij in mijn gelooft, waarom geloof ik dan niet in mijzelf?’ Voor hij zich kan bedenken, verstuurt hij zijn aanmeldingsmailtje naar Project Rembrandt. Niet veel later wordt hij gebeld dat hij door mag naar de selectiedag in het Rijksmuseum. ‘Ik sprong een gat in de lucht. Dat gevoel van enthousiasme is sindsdien niet meer weggegaan en is er nog steeds. Je moet altijd stappen maken in het leven.’

Alfredo doorstaat de selectie en belandt in het team van Iris. Dan begint het avontuur pas echt. Hij maakt werk na werk en wint zelfs een paar opdrachten. Hij heeft veel aan zijn coach Iris. Ze steunt hem en leert hem nieuwe schildertechnieken. ‘Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik dit alleen deed. Het was altijd mét Iris.’ En dat teamwork werkt: Alfredo komt steeds een ronde verder. Al zag hij dat zelf niet aankomen. ‘Na elke opdracht dacht ik: nu ga ik eruit. Ik had nooit verwacht dat ik in de finale zou komen.’

Hij begint met veel enthousiasme, liefde en emotie aan zijn meesterwerk: een portret van zijn peetvader. Af en toe wordt het schilderen hem te veel. ‘Ik heb hem afgebeeld zoals hij eruit ziet, maar de emotie zit in wat ik bij hem vanbinnen zie.’ Het zijn diezelfde liefde en emotie die hem er ook weer toe zetten om vooruit te gaan. ‘Toen ik het penseel neerlegde, dacht ik: dit is af. Ik sta echt achter mijn meesterwerk.’

Ook de jury is geraakt door zijn portret. Lita moedigt Alfredo aan om vooral te blijven focussen op portretten. Daar ligt zijn kracht. Toch is het Wolf die Project Rembrandt wint. Maar Alfredo treurt daar geen moment om. ‘Ik was blij voor Wolf én blij dat we dit samen als groep hebben kunnen meemaken.’ Bovendien had Alfredo een heel ander doel. ‘Ik wilde weten: kan mijn schilderij mensen raken? Zelfs dwars door de televisie?’

Dat doel lijkt ruimschoots behaald. Hij wordt tijdens en na de finale overspoeld met reacties van mensen die ontroerd zijn door zijn schilderij. ‘Dat was mijn doel. Mijn schilderij heeft zoveel harten geraakt. Daarin heb ik gewonnen. De slapeloze nachten waren niet voor niets.’

Het afgelopen jaar was een heftig jaar voor Alfredo. De opnames van Project Rembrandt, de geboorte van zijn zoon, een opleiding en een nieuwe baan als docent beeldende vorming  op het voortgezet onderwijs. ‘Ik heb het heel druk gehad. Maar hoe ik binnenkwam en wat ik nu ben en kan? Het is een reuzenstap geweest. Ik zou het zo overdoen.’

Het zal dan ook niemand verbazen dat Alfredo doorgaat met portretten schilderen. Hij hoopt volgend jaar al een expositie te kunnen houden en over een paar jaar wat stappen over de grens te kunnen maken. Ook wil hij graag, net als jaren geleden op Aruba, weer gratis schilderles gaan geven aan jongeren die in hetzelfde schuitje zitten als hij ooit. En zo is de cirkel weer rond. ‘Schilder met je hart en niet met het verstand.’ En dat is ook wat hij andere schilders wil meegeven. ‘Geloof in jezelf, dat is de kern.’

De werken van Alfrédo: