> Project Rembrandt

Rob

De 53-jarige Rob uit Haarlem houdt al van jongs af aan van dansen, zingen, tekenen en schilderen. Van zijn 17e  tot zijn 30e is hij professioneel balletdanser. Hij danst bij diverse binnen- en buitenlandse gezelschappen en eindigt zijn carrière bij het Nationaal Ballet. Daarna schoolt hij zich om tot maatschappelijk werker. Door deze zware baan en zijn gezin met 4 kinderen, vindt hij weinig tijd meer voor zijn kunstzinnige kanten. Vijf jaar geleden besluit Rob zijn maatschappelijk carrière in te ruilen voor een carrière als kunstenaar.  Sindsdien besteedt hij zo veel mogelijk tijd aan schilderen en hoopt hij zijn werk te gaan verkopen. Hij tekent het liefst landschappen, dieren of een van zijn vijf kleinkinderen als hij aan het oppassen is. Zelfs kleine schetsen werkt hij gedetailleerd uit. De tijdsdruk waaronder hij moet presteren bij Project Rembrandt vindt hij heel erg spannend omdat hij langzaam werkt.

Helaas nemen we in aflevering 4 afscheid van Rob. Hoe heeft hij zijn tijd in het programma ervaren?

Rob groeit op in een arbeidersgezin en zijn moeder ziet al van jongs af aan een echte kunstenaar in hem. Hij is altijd bezig met schilderen en in zijn kinderkamer hangt dan ook een behang van een levensgrote Nachtwacht. ‘Ik stond op met de Nachtwacht en ik ging ermee slapen.’

Maar Rob raakt het schilderen kwijt als hij start aan het Koninklijk Conservatorium. ‘Mijn creativiteit ging volledig naar het ballet.’ Vijf jaar geleden pakt hij de kwast weer op. ‘Als ik nog zo lang moet blijven werken dan wil ik wel iets doen wat ik interessant vind.’

De passie is al snel weer helemaal terug en Rob duikt enthousiast in de studie van de oude meesters. ‘Kunstenaars als Frans Hals vertellen echt een verhaal met hun werken, het zijn geen momentopnames. Ik denk dat we dat nu ook meer nodig hebben. Dat vind ik ook zo leuk aan Project Rembrandt dat de mensen daar weer aandacht voor krijgen.’

Ondanks zijn enthousiasme, denkt Rob bij het zien van het eerste seizoen van Project Rembrandt meteen: dat kan ik niet. ‘Ik ben niet zo snel en ik vind dat je er echt de tijd voor moet nemen.’ Als zijn vrienden blijven aandringen geeft hij zich toch op. ‘Ik weet van mijn ballet carrière dat kwetsbaarheid belangrijk is en dat je daarvan groeit.’

En dat blijkt! Rob schopt het tot de laatste 10 en belandt in het team van Iris. ‘Het is wel hard werken. Je staat voor schut en daar baal ik van. Maar je leert er wel door.’ Onder leiding van Iris maakt hij elke week progressie en leert Rob steeds meer te genieten. ‘Vroeger dacht ik, ik kan nooit snel schilderen, maar ik ben er nu wel van overtuigd dat ik dat best kan. Je moet dingen loslaten en dat is moeilijk, maar ik kan best een compositie snel opzetten.’

Als Rob in aflevering 4 voor de technische opdracht het icoon Meisje met de Parel moet schilderen, komt hij zichzelf tegen. ‘Ik vond dat zo’n uitdaging. Je moest met drie grote kwasten de Mona Lisa van de lage landen op het doek zetten. Ik werd enorm geconfronteerd met mezelf.’ De jury zet Rob op de laatste plaats in deze technische opdracht. Als hij dan ook nog in de gevarenzone komt bij de vrije opdracht, stuurt de jury hem naar huis. ‘Ik vind dat heel jammer, als je er eenmaal voor gaat ga je ervoor.’

Het schilderavontuur houdt voor Rob hier niet op. Vanuit zijn atelier in Haarlem werkt hij gestaag verder aan zijn toekomstdroom: de wereld een klein beetje beter maken door mensen mooi te portretteren. ‘Er is zo veel ellende momenteel in de wereld. Ik wil mensen daarom eervol blijven neerzetten en op die manier een tegenbeweging starten vanuit mijn kleine wereldje.’

Of hij nog een wijze les heeft voor amateurkunstschilders? ‘Zoals ik dat ook op het Koninklijk Conservatorium leerde: no pain, no gain. Blijf altijd doorgaan. Als je wil schilderen, zal je schilderen: geef nooit op.’

De werken van Rob: