> Project Rembrandt

Monica

Monica (44) is half Koreaans en half Nederlands, werd geboren in Singapore en groeide op op Urk. Inmiddels woont ze al jaren met haar man en kinderen in Emmeloord. Ze heeft een tijd als interieurarchitect gewerkt en zorgt nu fulltime voor haar gezin. Monica heeft altijd al getekend en ontdekte het schilderen op latere leeftijd. Ze maakt het liefst portretten en werkt daar graag een langere tijd aan. Monica vindt het dan ook spannend dat ze bij Project Rembrandt onder tijdsdruk moet presteren.

Helaas nemen we in aflevering 3 afscheid van Monica. Hoe heeft ze haar tijd in het programma ervaren?
Monica groeit op in een creatief gezin. Haar moeder schildert, maar Monica zelf is van jongs af aan altijd meer een tekenaar. Tijdens haar studie Interieurarchitectuur aan de Kunstacademie verliest ze haar ‘tekenhand’ een beetje, maar zodra ze kinderen krijgt laait de liefde voor tekenen weer op. Na de geboorte van haar tweede tekent ze elke dag een portret van haar kindje. Daarna gaat het schetsboekje overal mee naartoe: judoles, zwemles, de kerk. ‘Ik tekende echt overal.’ Af en toe gebruikt ze ook wat acryl of aquarelverf, maar de liefde tussen haar en het schilderen bloeit dan nog niet echt op.

In 2019 sluit Monica zich, na aandringen van een bevriende schilder, aan bij een ‘oude-dames-schilderclubje’. Daar maakt ze ook voor het eerst kennis met olieverf. Niet lang daarna verschijnt Project Rembrandt seizoen 1 op televisie. Monica besluit mee te doen aan de online competitie en portretteert Annechien. Ze is verrast door haar eigen kunnen. Als ze ziet dat Project Rembrandt nieuwe kandidaten zoekt twijfelt ze heel even, maar geeft zichzelf dan alsnog op. ‘Ik houd wel van een uitdaging.’

Monica belandt in de top 10 én in het team van Iris. ‘Toen voelde ik me eigenlijk al een winnaar.’ Hoewel Monica weinig ervaring heeft, gaat ze de schilderopdrachten met zelfvertrouwen tegemoet en ze leert snel bij. Het meest kijkt ze uit naar het schilderen van een naaktportret. Hoe wrang dat het juist deze opdracht is waarbij ze in de gevarenzone belandt, maar het verbaast haar niet. ‘Ik vond mijn eigen werk goed, maar iedereen had goed geschilderd. Toen Lita en Pieter gingen overleggen, wist ik het al.’ Haar gevoel klopt, de jury stuurt Monica naar huis.

Een teleurstelling, natuurlijk. ‘Ik heb nooit hoeven winnen, maar ik had het avontuur graag afgemaakt met de groep.’ Monica is vooral dankbaar voor de ervaring. ‘Dit pakken ze ons nooit meer af.’ Met opgeheven hoofd en hernieuwde zelfverzekerdheid kan ze het programma verlaten.

In de tussentijd heeft Monica niet stilgezeten. Ze geeft inmiddels schilderles en leert daar ook zelf veel van. ‘Ik focus nu heel erg op de techniek. Dat realistisch schilderen wil ik helemaal in de vingers krijgen, daarna ga ik weer los.’ Op het moment is ze gefascineerd door luchten. ‘Ik zou wel een heel jaar luchten willen schilderen.’ En zijn er verder nog dromen? ‘Een expositie, dat zou geweldig zijn. Maar ook het schilderen van portretten in opdracht zou ik heel leuk vinden.’

Monica kijkt met een fijn gevoel terug op haar deelname. ‘Het was intensief, maar fantastisch. Ik ben nog steeds lerende, maar het schilderen is inmiddels wel echt een liefde geworden.’ Ook heeft ze nog wel een wijze les voor andere amateurschilders: ‘In de kerk zing ik hard en vals, maar wel vol overgave. Zo is het ook met schilderen, dat is nooit goed of fout. Schilderen doe je voor jezelf en in mijn geval ook voor God.’

 

De werken van Monica: